Bediüzzaman Said Nursî’nin, devlet/hükûmet merkezi olma inisiyatifini kaybeden İstanbul’dan ayrılışı, Ankara’ya gelişi ve yeni idare merkezi olan Ankara’da kalışı, yaklaşık 7–8 aylık bir süreyi ihtiva ediyor.
Bu süre zarfında, her iki merkezde de, özellikle askerî, siyasî ve fikrî sahada pek büyük, hatta olağanüstü denilebilecek derecede gelişmeler yaşanıyor.

Yine uykuya daldı gözlerim… Derin bir uykuda idi…

Bir dalın üstünde boynu büküğüm, seni bekler gözlerim. Sadece seninle konuşmaktı arzum, hayalen yanında olduğum vakitlerdendi. Rüyalarımda kapalı gözlerim… Konuş ne olur… Suskun durma öyle. Sen konuşunca belki alevler söner “Canım Üstadım”… Dedim ya sadece seninle konuşmaktı arzum.

Neden konuşmuyorsun ki? Yine sükûta mı büründün? Sen konuşmayınca rüyalarımla yıkılıyorum. Her rüyanın kastı mı var bana Üstadım? Hiç olmasa bir tepki… Kara bağrıma taş toprak atıp da gitsen razıydım. Bir tepkiydi hayalim.

Hasretiz cemaline, nurunla hâlleniriz… Firakınla yanan şu bîçarelere nazar kıl…

Ben kendi acılarıma dönüyorum Üstadım; yaralıyım, acizim diyorum, yaramı sana gösteriyorum.

Ve yine uyanış… Ve yine firak. Belki de her uyanış ayrı bir infilâk… Hasretinle kavrulan bu gönül her gün ayrı bir sancı ile uyanır ve gün boyu boynu omuzlarında dolaşır.